Mostrando entradas con la etiqueta 25 N. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta 25 N. Mostrar todas las entradas

martes, 25 de noviembre de 2025

25N. LECTURAS PARA ALZAR LA VOZ


En este 25N varias autoras nos hemos reunido en el blog para sumar nuestras fuerzas en la lucha para erradicar la violencia contra la mujer y dejar atrás la necesidad de reivindicar todos los noviembres y todos los meses y días del año el derecho a querernos vivas y libres.

Autoras participantes:







Angélica Morales

Paloma Ulloa

Julia Otxoa

Yoli López

Moncha Prieto (vídeo-montaxe, voz e autoría)

Manuela Vicente Fernández

 
María José Voz (Vídeo-montaxe, voz e autoría)



Contenido sujeto a derechos de propiedad intelectual. Está prohibida su utilización (copias, duplicados y capturas) en cualquier medio sin el consentimiento expreso y por escrito de las autoras participantes y del presente blog. 

Copyright © Todos los derechos reservados.












 

lunes, 25 de noviembre de 2024

"Cando calo", un texto de Moncha Prieto

 

Con motivo do 25N, a escritora galega Moncha Prieto mándonos este fermoso e reivindicativo texto:

                            Cando Calo

     Quizais pensas que son a túa obra, que o tempo invertido na miña creación non foi perdido e estéril.

      Quizais ese é un criterio recorrente no teu maxín. Quizais o penses porque, cando escoito as túas disertacións e calo, debúxaseche nos beizos un aceno de vaidosa fachenda.

    Que lonxe andas de saber o que esconden os meus pensamentos cando te escoito calada:

     Para que non ceibes ira, escoito.

     Escoito para sementar calma nas treboadas. Treboadas que descargas, sen avisar, nos meus ríos de desesperanza.

     E calo. Calo pero non acepto. Cativa vinganza!.

     É difícil imaxinar que esa intelixencia privilexiada sexa incapaz de entender que cada palabra non dita é un fío que cortamos desta case inexistente comunicación. Cada silencio, unha ocasión perdida. Cada reproche, un rancor envelenado.

     Se fose posible que, por un momento, abrises a fiestra dos meus pensamentos, quizais entenderías...

     Quen sabe! Se esa visión desesperada acendese a túa razón, saberías por fin que son especial na miña autenticidade. Que non é preciso que tentes modelarme ao teu antollo, porque entón perdería o cerne que me fixo única, exacta, perfecta.

     Quero ser como son, como era a primeira vez que dixeches que me amabas. Non quero transformarme para que agora me ames. Non quero que me ames porque me transformaches.

    Permíteme ser eu para que poida vivir contigo.

    Permíteme ser eu para que poida vivir comigo.


Un texto de Moncha Prieto

Moncha Prieto



 

 


Un poema de Lucía Novas Garrido



Con motivo do 25N, a escritora galega Lucía Novas Garrido envíanos un fermoso poema.


 SON a selvática serpe lamacenta, recuberta

de obsidiana, de lava candente;

 

son a malísima feiticeira que agocha

a súa beleza entre sabugueiro e fento,

a que traballa de sol a sol para gañar

millo

e especias,

a das mans con calos e terra

de laboura intensa;

 

son a que goza do amor en montes bravurentos,

a que axuda ás poldras

a parir;

 

son a que devorou a mazá, a que encarnada

de desexo

inxuriou

o poder establecido;

 

son a que se inunda de arroz, de fariña

e plenilunio;

 

son a que cría, a que alimenta, a que agarima,

a que ergue

espadanas neste mundo;

 

son o monstro de tentacións e pecado, son a

letra

escarlata

de pavo e calacús (terror enfeitado

de lenda):

 

son a que camiña soa entre os areeiros

herbosos;

 

son a do aquelarre, o mito

que carga coas maldades; a gata voluptuosa,

sensual e indecente, a danzarina núa

que enche os corazóns

e é desprezada;

 

son Salomé, Lilith, Eva, Dalila (a mala,

a alimaria);

 

son a aldraxada, a violada, a vexada, a

pura, a infeliz, a apreixada entre gadoupas

brancas.

 

Son

unha muller.


Poema de  Lucía Novas Garrido

Lucía Novas Garrido




"Hay un camino", un poema de Angélica Morales



Con motivo de la celebración del  25 N, la poeta Angélica Morales Soriano, para contribuir a visibilizar este día, nos recita su bellísimo y positivo poema "Hay un camino".



Hay un camino dentro de nosotras, algo sinuoso y con la luz dormida, algo que se va estrechando en la memoria. Pero sé que hay un camino entre nosotras de hombres buenos y margaritas, de boca de viento en la que danzan heridas suaves, casi imperceptibles, como si se quisieran ir. Hay un camino, debes creerme, que le da a comer a nuestros huecos, que amamanta la sed de nuestros relojes que deja caer el dolor como si fuesen granos de uva dulce.


Un poema de Angélica Morales


Angélica Morales Soriano