 |
| Carmen Castro, poeta |
Inicios na escrita:
O exercicio da escritura sempre viveu en mín. Dende nena, no colexio participaba en todos os concursos literarios.
A pesares de considerarme unha
muller de mente científica, a miña curiosidade e vínculo coa literatura
sempre foi intenso. Gustaba de analizalo todo, encher papéis con preguntas
sobre o sentido da existencia, da filosofía da vida e especialmente do invisible.
Pasaba horas observando o universo, as estrelas, buscaba o nome das
constelacións, dibuxaba seres da mitoloxía clásica.Todo me causaba curiosidade,
misterio, intriga.
Penso que nacín nas profundidades e
ainda a dia de hoxe, continúo habitando o seu ecosistema. Todos estos temas me
levaron a escribir. Nembergantes, a miña etapa literaria
comezou entrada a madurez, especialmente despois do meu divorcio, cando comezei
a vivir soa.A
partir de ahí, escribín para procesar o meu sentir como muller que comenza unha
nova etapa libre, resiliente e chea de poesía.
Por
qué escribo
Cando a alma precisa expresarse, debe facelo dalgunha maneira. Algunhas persoas teñen a necesidade de facelo cara ao mundo ao modo de espello. Abrir o seu corazón e ser unha raiola de luz para quen precise identificarse con este mesmo sentir. Todos, como seres humanos sociais que somos, temos necesidade de mostrarnos e non sempre achamos a forza suficiente. Eu fágoo deste xeito: poetizando. Un día escoitei de Robe Iniesta, cantante de Extremoduro unha frase: ama para ensanchar a alma. Eu fago iso mesmo cando escribo: expandir alma e espíritu con total liberdade.
Referentes
Din que para escribir ben hai que
ler moito. Penso que é certo, e engado, ademáis, que axuda escoitar os que che
poden ensinar.
A lectura que mais me impactou na
adolescencia foi Tres mil leguas de viaxe submarino de Verne, algunhos clásicos como as Meditacións
de Marco Aurelio. Tamén profundicei moito na lectura de Lorca e de Alberti.
Os ensaios sempre me gustaron, sobre
todo se tratan da natureza
e tocan temas de espiritualidade. Lin a Kafka, Murakami, Camus
e a poetas coma Rosalía, Curros, Castelao, Ida Vitale, Cristina Peri
Rosi entre moitos máis.
Actualmente gusto de descubrir
poetas de nova xeneración e compartir con amigos e algúns coñecidos recitais poéticosos
nos que me convidan.
Penso que a
mellor parte da poesía está en facela pública e recitala para que poida ser
entendida e vivida.
Son unha poeta
bilingüe, as línguas son todas dignas.
Publiquei no 2019
o meu primeiro poemario en castelán, " Una ventana en el alma"
editado pola Ed. Fervenza. No 2024, o segundo, en galego co título de "
Trigonometría da muller", unha mestura da linguaxe onírica coa científica
onde quixen reflexar a miña evolución como muller de pensamento libre e servir
de pulo para que outras se atrevan a romper moldes e cadeas. A fuxir do medo as
crenzas limitantes e saber quen somos nun mundo cheo de controversias e
disonancias e falsas expectativas.
Rituais para escribir
Escribir é un ritual en sí mesmo. Un
exercicio de coñecemento interior.
Escribo en calquera lugar, no banco
dun parque, na beira dun rió, nunha praia ou tomando un café.Non preciso un lugar concreto pero
nas noites de choiva sinto unha especial calma e prendo unha vela de sal, pecho
os ollos e penetro nun soño que ao despertar debuxo no caderno que teño máis
cerca.
Escribo á man porque a letra forma
parte do pulso do poema, é parte do seu corpo.
Poemas
O sol
encrucillado
nas
ramaxes das arbóres.
A burbulla
emerxente
enfocando
os beizos resecados da friaxe.
Bican o
serán
das cordas
dunha guitarra
cómplice
das sombras.
Unha man
no peto,
outra
sostendo o peso
calibrado
das atalaias nas ás
das
primeiras bolboretas.
O aire
brotando no vestido,
as
camelias das lúas de xaneiro, espertando.
Carmen C.🌿
******************
Volar sobre los rituales del mar
escribiendo a mano y borrando las tachaduras con las olas.
Se explaya en la brisa
el ciclo natural de la vida
se embebe libremente la tarde.
La sabiduría de Quirón
se convierte en la constelación de Sagitario
y huele a inmortalidad,
a la ilimitada vida de las ánforas de arena en el cielo sur
de las llanuras abisales.
El genoma del viento
transcribe rituales asimétricos viajando tiempo atrás.
Y si cierro los ojos
me veo como una alfarera de las rocas que han emergido de
los cromosomas de la tierra.
Entonces
siento mi fragilidad y preciso volver a un punto del sol.
Carmen C.🌿
*****************
Las huellas protegen mi piel del frío,
tras la noche una nueva estampa embadurnada de arena.
Gotas de asilo
indelebles y suaves marcas que el agua mece
en las horas tranquilas.
Pausa e impulso.
La ética de un mar gigante
sin plagios,
un maremagnum de mesuradas miradas.
Impregnadas se sales marinas
las papilas gustativas de las turmalinas
y los cuantos de los soles de enero.
La quietud cristalizada en las formas onduladas
solamente intactas en los pies de los cormoranes.
Vadeando mientras yo respiro un puñado de luz.
Carmen C.🌿
 |
| Carmen Castro |
Biografía
Ata día de hoxe a miña poesía está
recollida en dous poemarios:
Una ventana en el alma (en castelán), e Trigonometría
da muller (en galego), son poeta bilingüe.
Publico casi a diario nas redes
sociais co nome de Carmen Castro e tamén co sobrenombre de Poeta do hemisferio
norte. Participei en recitais poéticos adicados a María Mariño no concello de
Boiro, tamén no Liceo de Ferrol, no concello de Negreira na Asociación
cultural Os gazafellos, e en outros certames para celebrar o día da poesía.
Pendente de publicar novo poemario
ao longo deste ano, posiblemente.
Tamén algunha publicación na revista Nós xente de a Redor, na súa XX edición.
Trigonometría da muller (info) 
Una ventana en el alma (info)
